Pieśń nad Pieśniami 2

1 Ja jestem różą Szaronu i lilią dolin.

2 Jak lilia między cierniami, tak moja przyjaciółka między córkami.

3 Jak jabłoń wśród leśnych drzew, tak mój umiłowany między synami. Bardzo zapragnęłam zostać i usiąść w jego cieniu, bo jego owoc jest słodki dla mojego podniebienia.

4 Wprowadził mnie do domu wina, a jego sztandarem nade mną jest miłość.

5 Posilcie mnie plackami z rodzynkami, pokrzepcie mnie jabłkami, bo ja jestem chora z miłości.

6 Jego lewa ręka jest pod moją głową, a jego prawa ręka mnie obejmuje.

7 Błagam was, córki Jerozolimy, na sarny i łanie polne: Nie budźcie i nie rozbudzajcie miłości, dopóki nie zapragnie.

8 Głos mojego umiłowanego! Oto teraz nadchodzi! Skacze po górach i podskakuje po pagórkach.

9 Mój umiłowany podobny jest do sarny albo młodego jelenia. Oto on stoi za naszym murem, przypatruje się przez okna, zerka przez kraty.

10 Mój umiłowany odpowiedział i rzekł do mnie: Wstań, moja przyjaciółko, moja piękna i chodź za mną!

11 Bo oto minęła zima, deszcz ustał – odszedł sobie.

12 Kwiaty pokazały się na ziemi, nadszedł czas pieśni i głos synogarlicy słychać w naszej ziemi.

13 Na figowcu dojrzewa już wczesna figa, a winorośle? Ich kwiat wydaje swoją woń. Wstań, chodź moja przyjaciółko, moja piękna – i chodź za mną!

14 Moja gołąbko, z rozpadlin skalnych, z kryjówek stromizn górskich, pokaż mi swoją postać, daj mi usłyszeć twój głos, bo głos twój jest słodki, a twoja postać zachwycająca.

15 Schwytajcie nam lisy, małe liski, które psują winnice, bo nasze winnice kwitną!

16 Mój umiłowany jest mój, a ja jestem jego. Pasie on wśród lilii.

17 Póki wieje wiatr za dnia i uciekają cienie, wróć, mój umiłowany, bądź jak sarna albo młode jelenie na górach Beter.