II List do Koryntian 5

1 Wiemy bowiem, że jeśli nasz ziemski dom, ten namiot, zostanie obalony, mamy budowlę u Boga, dom w niebiosach, nie ręką uczyniony, wieczny.

2 Bo i w tym wzdychamy, pragnąc przyoblec się w nasze domostwo, które jest z nieba,

3 Jeśli tylko przyobleczeni, a nie nadzy zostaniemy znalezieni.

4 Bo i będąc w tym namiocie, wzdychamy obciążeni, ponieważ nie chcemy zdjąć, ale przyoblec, by to, co śmiertelne, zostało wchłonięte przez życie.

5 A Tym, który nas dla siebie do tego przygotował, jest Bóg i który dał nam zadatek Ducha.

6 Zawsze więc ufni wiemy, że mieszkając w ciele, jesteśmy oddaleni od Pana;

7 Albowiem przez wiarę chodzimy, a nie przez to, co się widzi.

8 Ufamy więc i mamy upodobanie raczej wyjść z ciała i zamieszkać u Pana.

9 Dlatego uważamy za zaszczytne, czy to pozostając, czy odchodząc, Jemu się podobać.

10 Albowiem musimy wszyscy pokazać się przed sędziowskim tronem Chrystusa, aby każdy odebrał to, co poprzez ciało zrobił i ze względu na to, co dokonał – czy to dobrego, czy to złego.

11 Wiedząc więc, czym jest bojaźń Pana, ludzi przekonujemy, a dla Boga jesteśmy jawnymi; a mam nadzieję, że i w waszych sumieniach jest to jawne.

12 Bo ponownie nie polecamy samych siebie, ale dajemy wam powód do chluby z nas, abyście ją mieli przeciw tym, którzy chlubią się z tego, co na zewnątrz, a nie z serca.

13 Bo jeśli straciliśmy rozum, to dla Boga; jeśli zachowujemy rozsądek, to dla was.

14 Albowiem miłość Chrystusa naciska na nas, którzy to osądziliśmy, że jeśli Jeden za wszystkich umarł, zatem wszyscy umarli;

15 A za wszystkich umarł, aby ci, którzy żyją, już nie żyli dla samych siebie, ale dla Tego, który umarł za nich i został wzbudzony.

16 Dlatego my, od teraz nikogo nie znamy według ciała, a jeśli i poznaliśmy Chrystusa według ciała, to teraz już Go nie znamy.

17 Tak więc, jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe,

18 A to wszystko jest z Boga, który nas z samym sobą pojednał przez Jezusa Chrystusa i dał nam służbę pojednania,

19 Jako że Bóg był w Chrystusie tym, który świat z samym sobą pojednał, nie zaliczając im ich upadków, i tym, który w nas złożył słowo pojednania.

20 W miejsce Chrystusa jesteśmy posłani, jako samego Boga, który przez nas wzywa, w miejsce Chrystusa prosimy: Bądźcie pojednani z Bogiem.

21 Albowiem On Tego, który nie znał grzechu, za nas uczynił grzechem, byśmy w Nim stawali się Bożą sprawiedliwością.