Ewangelia Łukasza 15

1 A byli tam wszyscy celnicy i grzesznicy, którzy przybliżali się do Niego, aby Go słuchać.

2 I szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie, mówiąc: Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi.

3 I powiedział do nich to podobieństwo, mówiąc:

4 Który człowiek spośród was, mając sto owiec, i zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustkowiu, i nie idzie za zaginioną, aż ją znajdzie?

5 A gdy ją znajdzie, kładzie na swoje ramiona, radując się.

6 I gdy przyjdzie do domu, zwołuje przyjaciół i sąsiadów, mówiąc im: Radujcie się ze mną, bo znalazłem swoją owcę, która mi zaginęła.

7 Mówię wam, że taka będzie radość w niebie z jednego grzesznika, który się upamięta, i to bardziej niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują upamiętania.

8 A która kobieta, mając dziesięć drachm, jeśli zgubiłaby jedną drachmę, nie zapala lampy i nie zamiata domu, starannie szukając, aż znajdzie?

9 A gdy znajdzie, zwołuje przyjaciółki i sąsiadki, mówiąc: Radujcie się ze mną, albowiem znalazłam drachmę, którą zgubiłam.

10 Taka, mówię wam, będzie radość przed aniołami Boga z jednego grzesznika, który się upamiętał.

11 Powiedział też: Pewien człowiek miał dwóch synów;

12 I młodszy z nich powiedział ojcu: Ojcze! Daj mi przypadającą na mnie część majątku. I podzielił im majętność.

13 A po niewielu dniach, młodszy syn zabrał wszystko i odjechał do dalekiej krainy, i żyjąc rozwiąźle, roztrwonił tam swoją majętność.

14 A gdy wszystko wydał, nastał wielki głód w tej krainie, i on zaczął cierpieć niedostatek.

15 Poszedł więc, przyłączył się do jednego z obywateli tej krainy, który posłał go do swoich wiejskich posiadłości, aby pasł świnie.

16 I pragnął napełnić żołądek swój strąkami, które jadały świnie; a nikt mu nie dawał.

17 A gdy wejrzał w siebie, powiedział: Jak wielu najemników mojego ojca ma obfitość chleba, a ja tu głodny ginę!

18 Wstanę, pójdę do mojego ojca i powiem mu: Ojcze! Zgrzeszyłem przeciwko niebu i wobec ciebie,

19 Już nie jestem godny zostać nazwany twoim synem; uczyń mnie jednym ze swoich najemników.

20 Wstał więc i poszedł do swojego ojca. A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec, zlitował się, wybiegł, rzucił się mu na szyję i pocałował go.

21 I powiedział mu syn: Ojcze! Zgrzeszyłem przeciwko niebu i wobec ciebie, i nie jestem już godny zostać nazwany twoim synem.

22 A ojciec powiedział do swoich sług: Przynieście najlepszą szatę i ubierzcie go, dajcie pierścień na jego rękę i sandały na stopy;

23 I przyprowadźcie tłuste cielę, zabijcie, a gdy się najemy, będziemy się cieszyć.

24 Gdyż ten mój syn był martwy, a ożył, i był zgubiony, a odnalazł się; i zaczęli się cieszyć.

25 A jego starszy syn był w polu; i gdy wracając zbliżył się do domu, usłyszał muzykę i tańce;

26 I zawołał jednego ze sług, i pytał się, co się dzieje.

27 A on powiedział do niego: Przyszedł twój brat i twój ojciec zabił tłuste cielę, bo otrzymał go z powrotem zdrowego.

28 A on rozgniewał się i nie chciał wejść; więc jego ojciec wyszedł i go prosił.

29 A on w odpowiedzi, rzekł ojcu: Oto tyle lat ci służę i nigdy nie przekroczyłem twojego przykazania; a mnie nigdy nie dałeś koźlęcia, abym radował się ze swoimi przyjaciółmi.

30 Ale gdy przyszedł ten twój syn, który pożarł twój majątek z nierządnicami, dla niego zabiłeś tłuste cielę.

31 A on powiedział mu: Dziecko! Ty zawsze jesteś ze mną, i wszystko, co jest moje, jest i twoje.

32 Lecz trzeba było weselić się i radować, że twój brat był martwy, a ożył, i był zgubiony, a odnalazł się.