List do Filipian 2

1 Jeśli więc jest jakaś zachęta w Chrystusie, jeśli jakaś pociecha miłości, jeśli jakaś wspólnota ducha, jeśli jakieś serdeczne uczucie i miłosierdzie,

2 Dopełnijcie mojej radości, mając to samo rozumienie, tę samą miłość, jedną duszę i jedno myśląc.

3 Nic nie czyniąc z powodu próżnej ambicji lub pustej chwały, ale w pokorze jedni drugich mając za wyższych od siebie.

4 Niech wszyscy mają na uwadze nie tylko swoje sprawy, ale każdy i sprawy innych.

5 Ten bowiem sposób myślenia niech będzie w was, jaki i był w Chrystusie Jezusie,

6 Który będąc w postaci Bożej, nie uznał za grabież być równym Bogu,

7 Ale ogołocił samego siebie, przyjął postać sługi, stając się podobny ludziom, a w zewnętrznej postaci został znaleziony jako człowiek;

8 Sam siebie uniżył, stając się posłusznym aż do śmierci, i to śmierci na krzyżu.

9 Dlatego też Bóg wywyższył Go ponad wszystko i darował Mu imię, ponad wszelkie imię;

10 Aby na imię Jezusa zginało się każde kolano istot niebiańskich, ziemskich i podziemnych,

11 I aby każdy język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca.

12 Dlatego, moi umiłowani, tak jak zawsze byliście posłuszni, nie tylko w mojej obecności, ale teraz daleko więcej podczas mojej nieobecności, z bojaźnią i drżeniem sprawujcie swoje zbawienie.

13 Bóg bowiem jest Tym, który sprawia w was i chęć, i wykonywanie według swojego upodobania.

14 Wszystko czyńcie bez szemrania i powątpiewania,

15 Abyście stali się nienaganni i szczerzy jako dzieci Boga, niewinni wśród rodu wynaturzonego i przewrotnego, w którym jesteście widoczni jak światła na świecie,

16 Zachowując słowa życia ku mojej chlubie na dzień Chrystusa, że nie na próżno biegłem i nie na próżno się trudziłem.

17 Ale jeżeli i teraz jestem wylany na ofiarę i w służbie waszej wiary, raduję się i współraduję się z wami wszystkimi.

18 A tak samo i wy radujcie się i współradujcie się ze mną.

19 I mam nadzieję w Panu Jezusie, że Tymoteusza szybko poślę do was, abym i ja był dobrej myśli, wiedząc o tym, co wśród was się dzieje.

20 Albowiem nie mam nikogo równie myślącego jak on, który by się prawdziwie zatroszczył o to, co was dotyczy.

21 Bo wszyscy szukają swoich spraw, a nie tych spraw, które są Chrystusa Jezusa.

22 A jego doświadczenie znacie, dlatego że jak dziecko ojcu, razem ze mną służył dla Ewangelii.

23 Mam więc nadzieję, że go natychmiast do was poślę, jak tylko zobaczę co się ze mną stanie;

24 A jestem przekonany w Panu, że i sam szybko do was przyjdę.

25 Ale uważałem za konieczne posłać do was Epafrodyta, brata i mojego współpracownika i współbojownika, a waszego posłańca i sługę w mojej potrzebie,

26 Ponieważ tęsknił do was wszystkich i martwił się, bo słyszeliście, że zachorował.

27 Bo wprawdzie chorował, tak że był bliski śmierci; ale Bóg zmiłował się nad nim, a nie tylko nad nim, ale i nade mną, abym nie miał smutku za smutkiem.

28 Dlatego tym pilniej posłałem go, abyście widząc go, ponownie uradowali się, a ja abym miał mniej smutku.

29 Przyjmijcie go więc w Panu z całą radością; a takich ludzi miejcie w poszanowaniu.

30 Bo z powodu dzieła Chrystusa bliski był śmierci, narażając duszę swoją na niebezpieczeństwo, aby dopełnić tego, czego w waszej służbie wobec mnie brakowało.