List do Rzymian 9

1 Prawdę mówię w Chrystusie, nie kłamię, jak mi współświadczy sumienie moje w Duchu Świętym,

2 Że wielki jest mój smutek i nieustanny ból w moim sercu.

3 Ja bowiem sam życzyłem sobie, by być przeklętym, z dala od Chrystusa, ze względu na braci moich, krewnych moich według ciała,

4 Którymi są Izraelici, do których należą usynowienie i chwała, i przymierza, i nadanie Prawa, i służba Boża, i obietnice,

5 Których są ojcowie i z których pochodzi Chrystus według ciała, będący nad wszystkimi, Bóg błogosławiony na wieki. Amen.

6 Lecz nie jest tak, aby zaczęło upadać Słowo Boże; bowiem nie wszyscy ci z Izraela, są Izraelem;

7 I nie wszystkie dzieci Abrahama są jego potomstwem lecz: W Izaaku zostanie nazwane twoje potomstwo.

8 To jest, nie dzieci ciała są dziećmi Boga, ale dzieci obietnicy liczone są za potomstwo.

9 Albowiem to jest słowo obietnicy: W tym czasie przyjdę i Sara będzie miała syna.

10 A nie tylko to, ale i Rebeka, z jednego łoża miała dzieci, z Izaaka, ojca naszego;

11 Albowiem kiedy oni jeszcze nie zostali zrodzeni i nie uczynili nic dobrego ani złego, aby postanowienie Boże według wybrania trwało niewzruszone, nie z uczynków, ale przez Tego, który powołuje,

12 Powiedziano jej: Starszy będzie służył młodszemu.

13 Tak, jak jest napisane: Jakuba umiłowałem, ale Ezawem wzgardziłem.

14 Cóż więc powiemy? Czy u Boga jest niesprawiedliwość? Z pewnością nie!

15 Do Mojżesza bowiem powiedział: Zmiłuję się, nad kim chcę okazać zmiłowanie; a zlituję się, nad kim chcę okazać zlitowanie.

16 A zatem zależy to nie od tego, który chce, ani od tego, który zabiega, ale od Tego, który okazuje miłosierdzie – Boga.

17 Mówi bowiem Pismo do faraona: Na to ciebie wzbudziłem, aby okazać moc moją na tobie i aby rozgłoszone było imię moje po całej ziemi.

18 Dlatego też, nad kim chce, okazuje zmiłowanie, a kogo chce, zatwardza.

19 Powiesz mi więc: Dlaczego jeszcze oskarża? Kto bowiem sprzeciwi się Jego woli?

20 O człowieku! Przeciwnie, kim ty jesteś, że spierasz się z Bogiem? Czy powie twór do twórcy: Czemu mnie takim uczyniłeś?

21 Czy garncarz nie ma władzy nad gliną, żeby z tej samej masy uczynić jedno naczynie do celów prawdziwie zaszczytnych, a drugie do niezaszczytnych?

22 A jeśli Bóg, chcąc okazać gniew i dać poznać swoją moc, zniósł w wielkiej cierpliwości naczynia gniewu, które są przygotowane ku zgubie,

23 I aby dał poznać bogactwo chwały Jego nad naczyniami miłosierdzia, które wcześniej przygotował ku chwale?

24 I jako takich powołał nas, nie tylko z Żydów, ale i z pogan.

25 Jak też u Ozeasza mówi: Nie mój lud nazwę moim ludem, a nie umiłowaną – umiłowaną.

26 I będzie w miejscu, o którym im powiedziano: Wy nie jesteście moim ludem, tam zostaną nazwani synami Boga żywego.

27 Izajasz natomiast woła nad Izraelem: Choćby liczba synów Izraela była jak piasek morski, tylko resztka zostanie zbawiona.

28 Doprowadzi bowiem dzieło do końca i skraca je w sprawiedliwości, ponieważ PAN zaczął skracać dzieło na ziemi.

29 I tak, jak wcześniej zaczął zapowiadać Izajasz: Gdyby PAN Zastępów nie zostawił nam potomstwa, stalibyśmy się jak Sodoma, i do Gomory byśmy zostali upodobnieni.

30 Cóż więc powiemy? Że poganie, którzy nie dążą do sprawiedliwości, uchwycili się sprawiedliwości; sprawiedliwości, która jest z wiary,

31 A Izrael, który dąży do sprawiedliwości Prawa, nie doszedł do sprawiedliwości Prawa.

32 A dlaczego? Dlatego, że nie z wiary, ale jakby z uczynków Prawa; potknęli się bowiem o kamień obrazy,

33 Tak, jak jest napisane: Oto kładę na Syjonie kamień obrazy i skałę zgorszenia, a każdy kto w Niego wierzy, nie zostanie zawstydzony.