Księga Psalmów 78

1 Pieśń pouczająca. Asafa. Słuchaj, mój ludu, mojego Prawa, skłońcie ucho ku słowom moich ust.

2 Pragnę otworzyć moje usta w przypowieści, sprawię, że wytrysną prastare zagadki;

3 Co usłyszeliśmy i poznaliśmy i co nam opowiedzieli nasi ojcowie.

4 Nie ukryjemy tego przed ich synami, opowiadając przyszłemu pokoleniu o chwale JHWH, o Jego potędze i cudach, które uczynił.

5 Utwierdził bowiem świadectwo w Jakubie, ustanowił Prawo w Izraelu i nakazał naszym ojcom, aby je oznajmiali swoim synom;

6 Aby poznało je przyszłe pokolenie, synowie, którzy się urodzą; by powstali i przekazali je swoim synom;

7 Aby pokładali nadzieję w Bogu i nie zapominali o dziełach Boga, lecz strzegli Jego przykazań;

8 Żeby nie stali się jak ich ojcowie, pokoleniem buntującym się i nieposłusznym; pokoleniem, które nie przygotowało swojego serca i którego duch nie był wierny Bogu.

9 Synowie Efraima, uzbrojeni i strzelający z łuku, w dniu bitwy wycofali się.

10 Ponieważ nie strzegli przymierza Boga i odmówili chodzenia według Jego Prawa.

11 Zapomnieli o Jego dziełach i cudach, które im ukazał.

12 Przed ich ojcami uczynił cud w ziemi Egiptu, na polu Soanu.

13 Rozdzielił morze i przeprowadził ich, i ustawił wody jak ścianę.

14 I prowadził ich w obłoku za dnia, i całą noc w blasku ognia.

15 Rozszczepił skały na pustyni i dał im pić niczym z wielkich głębin.

16 Wydobył wartkie strumienie ze skały i kazał wodom spłynąć niczym rzekom.

17 Lecz oni wciąż coraz bardziej grzeszyli wobec Niego, buntując się przeciw Najwyższemu na pustyni;

18 I wystawiali Boga w swoich sercach na próbę, zabiegając o pokarm według swojego pragnienia.

19 I mówili przeciwko Bogu, tak się wypowiadając: Czy Bóg może przygotować stół na tej pustyni?

20 Oto, uderzył skałę i wytrysnęły wody, i wypłynęły potoki! Ale czy także będzie mógł dać chleb? Czy przygotuje mięso swojemu ludowi?

21 Gdy JHWH to usłyszał, rozgniewał się i ogień zapłonął przeciw Jakubowi, i również gniew wybuchnął przeciw Izraelowi;

22 Bo nie uwierzyli Bogu i nie zaufali Jego ocaleniu;

23 I rozkazał więc chmurom w górze, i otworzył bramy niebios.

24 I zesłał im jak deszcz mannę do jedzenia, dał im zboże z niebios.

25 Człowiek jadł chleb anielski; zesłał im pokarm do syta.

26 Wzbudził na niebiosach wiatr wschodni i sprowadził swoją mocą wiatr południowy.

27 I zesłał na nich mięso jak pył i ptactwo skrzydlate jak piasek morski.

28 I sprawił, że spadło ono pośrodku Jego obozu, wokół ich namiotów.

29 Jedli i w pełni się nasycili, i sprowadził im to, czego pożądali.

30 A gdy jeszcze nie wyzbyli się swojego pożądania, gdy jeszcze pokarm był w ich ustach;

31 Podniósł się na nich gniew Boga i zabił najtęższych z nich, a młodzieńców z Izraela powalił.

32 W tym wszystkim nadal grzeszyli i nie wierzyli Jego cudom;

33 Dlatego doprowadził do końca ich dni jak tchnienie, a ich lata – w trwodze.

34 Gdy ich zabijał, szukali Go; nawracali się i o świcie zabiegali o Boga;

35 Przypominali sobie, że Bóg jest ich skałą, że Bóg Najwyższy – ich Odkupicielem;

36 Pochlebiali Mu jednak swoimi ustami i okłamywali Go swoim językiem;

37 A ich serce nie trwało w Nim niezłomnie, i nie byli wierni Jego przymierzu.

38 Lecz On, będąc miłosiernym, przykrywał ich winę i nie wytracał ich; wiele razy odwracał swój gniew i nie pobudzał całej swojej zapalczywości;

39 Pamiętał, że oni są tylko ciałem; tchnieniem, które ulatuje i nie powraca.

40 Jak często buntowali się na pustyni i zadawali Mu ból na pustkowiu!

41 Odwracali się i wystawiali Boga na próbę, i stawiali granice Świętemu Izraela.

42 Nie pamiętali o mocy Jego ręki ani dnia, w którym ich wykupił od ciemiężcy;

43 Gdy czynił swoje znaki w Egipcie i swoje cuda na polu Soanu;

44 I zamienił w krew ich kanały Nilu i ich strumienie, tak że nie mogli z nich pić.

45 Posłał przeciwko nim rój owadów, aby ich żarły, i żaby, aby ich niszczyły;

46 I dał gąsienicom ich plon, a owoc ich pracy – szarańczy.

47 Zniszczył gradem ich krzewy winne, a drzewa sykomory mrozem.

48 Ich bydło wydał na pastwę gradu, a ich stada błyskawicom.

49 I zesłał na nich żar swojego gniewu, zapalczywość, oburzenie i udrękę, oddział aniołów niegodziwości.

50 Utorował drogę dla swojego gniewu, nie ochronił ich duszy od śmierci, a ich życie wydał zarazie;

51 Wybił wszystko, co pierworodne w Egipcie, początek ich mocy w namiotach Chama;

52 A swój lud wyprowadził jak owce i wiódł ich po pustyni jak stado.

53 Prowadził ich bezpiecznie, tak że nie odczuwali trwogi, a ich wrogów przykryło morze;

54 I wprowadził ich do swojego świętego terytorium, do góry, którą nabył swoją prawicą.

55 Wypędził przed ich obliczem narody, sznurem wyznaczył im dziedzictwo, żeby plemiona Izraela mieszkały w swoich namiotach.

56 Oni jednak wystawiali Go na próbę i buntowali się przeciwko Bogu Najwyższemu, i nie strzegli Jego świadectw.

57 Lecz odwrócili się i postępowali przewrotnie jak ich ojcowie, zawiedli jak łuk z rozluźnioną cięciwą.

58 I pobudzali Go do gniewu przez swoje wyżyny i rytymi wizerunkami bożków wzbudzali Jego zazdrość.

59 Bóg to usłyszał, rozgniewał się i bardzo wzgardził Izraelem.

60 I opuścił przybytek w Szilo; namiot, który rozbił wśród ludzi;

61 I oddał w niewolę swoją moc i swoje piękno w ręce wroga.

62 Wydał swój lud pod miecz i rozgniewał się na swoje dziedzictwo.

63 Jego młodzieńców pochłonął ogień, Jego dziewic nie wysławiano.

64 Jego kapłani padli od miecza, a Jego wdowy nie lamentowały.

65 Lecz potem PAN ocknął się jak ze snu, jak mocarz radujący się winem.

66 I uderzył w tył swoich nieprzyjaciół, okrył ich wieczną hańbą.

67 Wzgardził namiotem Józefa i pokolenia Efraima nie wybrał;

68 Jednak wybrał pokolenie Judy, Górę Syjon, którą umiłował.

69 I zbudował swoją świątynię niczym na wysokościach; jak ziemię, którą założył na wieki.

70 I wybrał też Dawida, swojego sługę; wziął go z owczych zagród;

71 Sprowadził go, gdy chodził za karmiącymi owcami, aby pasł Jakuba, Jego lud, i Izraela, Jego dziedzictwo.

72 A on ich pasł w prostocie swojego serca i prowadził ich roztropną ręką.