Księga Psalmów 49

1 Słuchajcie tego wszystkie narody, nakłońcie uszy wszyscy mieszkańcy świata.

2 Zarówno wy, synowie ludzcy, jak i wy, synowie człowieka; razem bogaty, jak i ubogi.

3 Moje usta wypowiedzą mądrość, a rozmyślaniem mojego serca będzie roztropność.

4 Skłonię ucho do przypowieści, przy harfie rozwiążę moją zagadkę.

5 Dlaczego mam się bać w dniach złych, gdy otacza mnie nieprawość moich zdrajców,

6 Ufających swojej sile i chlubiących się swoim wielkim bogactwem?

7 Człowiek nie może odkupić swojego brata ani nie da Bogu za niego okupu;

8 Kosztowny bowiem jest okup za ich dusze i nigdy się nie zdarzy;

9 Aby taki żył nadal, na zawsze i nie zobaczył zniszczenia.

10 Ponieważ widzi, że mądrzy umrą, tak samo zginie głupiec i prostak, i zostawią innym swoje bogactwa.

11 We wnętrzu myślą, że ich domy są na wieki, a ich mieszkania z pokolenia na pokolenie; od własnych imion nazywają ziemię.

12 Lecz człowiek, choć otoczony przepychem, nie pozostanie; podobny jest do bydląt, które giną.

13 To jest ich droga – głupota, i tych, co po nich pochwalają ich mowę. Sela.

14 Jak owce będą złożeni w Szeolu, śmierć będzie ich paść; prawi będą nad nimi panować o poranku, ich postać zostanie zniszczona, Szeol jest miejscem jego zamieszkania.

15 Ale Bóg wykupi moją duszę z mocy Szeolu, bo mnie przyjmie do siebie. Sela.

16 Nie bój się, gdy się ktoś wzbogaci, gdy się rozmnoży chwała jego domu;

17 Bo w godzinie swojej śmierci niczego ze sobą nie weźmie i nie zejdzie za nim jego chwała.

18 Choćby za życia błogosławił swojej duszy i chwalono by go, gdyż uczyniłby dla siebie dobrze;

19 Dołączy jednak do pokolenia swoich ojców; na zawsze nie ujrzą światła.

20 Człowiek otoczony przepychem nie zrozumie tego, podobny jest do bydląt, które giną.