Księga Psalmów 42

1 Jak jeleń pragnie wód strumieni, tak moja dusza pragnie Ciebie, Boże.

2 Moja dusza jest spragniona Boga, Boga żywego. Kiedy przyjdę i będę się mógł wpatrywać w oblicze Boga?

3 Łza stała się dla mnie chlebem za dnia i nocą, bo mówią do mnie cały dzień: Gdzie jest twój Bóg?

4 To wspominam i wylewam na siebie moją duszę, jak podróżując w tłumie, szedłem z nimi do domu Bożego wśród okrzyków radości i dziękczynienia, pośród świętującego mnóstwa.

5 Dlaczego się smucisz, moja duszo, i dlaczego jesteś we mnie zatrwożona? Zaufaj Bogu, bo jeszcze będę Go wysławiał za zwycięstwo Jego oblicza.

6 Mój Boże, smuci się we mnie moja dusza, dlatego wspominam Cię z ziemi Jordanu i szczytu Hermonu, z góry Misar.

7 Głębia woła do głębi, szumem Twoich wodospadów; wszystkie Twoje fale i nawałnice przeszły nade mną.

8 Lecz za dnia JHWH wyznacza swoje miłosierdzie, a w nocy będzie we mnie Jego pieśń, modlitwa moja do Boga mojego życia.

9 Powiem do Boga: Moja skało, dlaczego o mnie zapomniałeś? Dlaczego chodzę zasępiony z powodu ucisku wroga?

10 Jak przy łamaniu moich kości, tak mi urągają moi wrogowie, gdy mówią do mnie cały dzień: Gdzie jest twój Bóg?

11 Dlaczego się smucisz, moja duszo, i dlaczego jesteś we mnie zatrwożona? Zaufaj Bogu, bo jeszcze będę Go wysławiał, On jest ocaleniem mojego oblicza i On moim Bogiem.