1
I Hiob ciągnął dalej swoją przypowieść, i rzekł:
2
Kto da mi, abym był taki jak za wcześniejszych miesięcy, jak za dni, w których Bóg mnie strzegł;
3
Gdy Jego pochodnia świeciła mi nad moją głową, w Jego świetle chodziłem w ciemności;
4
Taki, jaki byłem w dniach mojej dojrzałości, gdy Bóg w przyjaźni pozostawał nad moim namiotem;
5
Gdy Wszechmogący był jeszcze ze mną i otoczeniem moim były moje dzieci;
6
Gdy moje ścieżki opływały w masło, a opoka wylewała dla mnie strumienie oliwy;
7
Gdy wychodziłem do bramy nad miastem i na rynku przygotowałem sobie miejsce.
8
Widzieli mnie młodzieńcy i milkli, a starcy podnosili się i stali.
9
Książęta powstrzymywali się w swoich mowach i kładli dłoń na swoich ustach.
10
Głos dostojników milknął, a ich język przylegał im do podniebienia.
11
Tak! Ucho, które mnie słyszało, nazywało mnie szczęśliwym, także oko widziało i świadczyło o mnie dobrze;
12
Bo wybawiałem ubogiego, gdy wołał o pomoc i sierotę, i tego, kto nie miał pomocnika.
13
Błogosławieństwo ginącego przychodziło do mnie, a serce wdowy rozweselałem.
14
Przyoblekłem się w sprawiedliwość i okrywała mnie, moja prawość była niczym płaszcz i zawój na głowie.
15
Byłem oczami dla ślepego i nogami dla chromego.
16
To ja byłem ojcem dla potrzebujących, a sporną sprawę tego, którego nie znałem – badałem.
17
I roztrzaskałem kły niegodziwego, a z jego zębów wydzierałem łup.
18
I mówiłem: Odejdę z moim gniazdem i jak piasku namnożę moje dni.
19
Mój korzeń otwiera się ku wodzie, a rosa nocuje na moich gałązkach.
20
Moja godność pozostanie świeża ze mną, a mój łuk odnowi się w mojej ręce.
21
Słuchano mnie i czekano na mnie, i milczeli w oczekiwaniu na moją radę.
22
Po moim słowie już nic nie zmieniano, moja mowa skapywała na nich.
23
Oczekiwali na mnie jak na deszcz, otwierali swe usta jak na późny deszcz.
24
Uśmiechałem się do nich, jednak nie wierzyli, lecz światła mojego oblicza nie odrzucali.
25
Wybierałem im drogę i siadałem na czele, a także przybywałem jak król pośród zastępu, jak ten, który pociesza żałobników.