Księga Hioba 14

1 Człowiek, zrodzony przez kobietę – krótkie jego dni i pełne niepokoju;

2 Wyrasta jak kwiat i jak kwiat zostaje odcięty, a przemija jak cień i się nie ostaje.

3 Tak! Nad takim otwierasz swoje oczy i wzywasz mnie przed siebie na sąd.

4 Kto da czyste ze skalanego? Ani jeden.

5 Ponieważ jego dni są ustalone, liczba jego miesięcy jest u Ciebie; wyznaczyłeś mu kres, którego nie może przekroczyć.

6 Odwróć od niego swój wzrok, a ustanie, aż będzie zadowolony jak najemnik przy końcu swojego dnia.

7 Bo o ile dla drzewa jest nadzieja – jeśli zostaje ścięte, wtedy ponownie odrasta, a jego pęd nie przestaje rosnąć.

8 Jeśli zestarzeje się jego korzeń w ziemi, a jego pień umrze w prochu;

9 To od kiedy poczuje wodę, rozwija pączki i wypuszcza pędy jak sadzonka.

10 Ale gdy mężczyzna umiera i marnieje, a gdy wydaje ostatnie tchnienie, to gdzie jest ten człowiek?

11 Jak znikają wody z morza, a rzeka opada i staje się sucha,

12 Tak człowiek – legł i już nie wstanie, aż nie będzie niebios, nie ocknie się i nie zostanie obudzony ze swojego snu.

13 Obyś tak uczynił – ukrył mnie w Szeolu i schował, aż Twój gniew się odwróci, wyznaczył mi kres i wspomniał o mnie.

14 Jeśli mężczyzna umrze, czy ponownie zostanie ożywiony? Przez wszystkie dni mojej służby będę oczekiwał, aż nadejdzie moja zmiana.

15 Zawołasz, a ja Ci odpowiem; zatęsknisz za dziełem swoich rąk.

16 Tak! Teraz liczysz moje kroki. Czy nie strzeżesz mojego grzechu?

17 Moja nieprawość jest zapieczętowana w sakiewce, zabezpieczyłeś ją ze względu na moją winę.

18 Lecz jak góra obsuwająca się zapada, a skała przesuwana jest ze swojego miejsca,

19 Jak kamienie przełamują wody, a potok spłukuje proch ziemi, tak Ty niweczysz nadzieję człowieka.

20 Pokonujesz go na zawsze i on odchodzi; zmieniasz jego oblicze i go odprawiasz.

21 Jego synowie są szanowani, lecz on o tym nie wie; jeśli są w pogardzie, to nie dostrzega tego.

22 Tylko nad nim boleje jego własne ciało, a jego dusza nad nim płacze.