II List do Koryntian 1

1 Paweł, apostoł Jezusa Chrystusa z woli Boga, i Tymoteusz brat, zborowi Boga, który jest w Koryncie, razem ze wszystkimi świętymi, którzy są w całej Achai,

2 Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego i Pana Jezusa Chrystusa.

3 Błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia i Bóg wszelkiej pociechy,

4 On pociesza nas we wszelkim naszym ucisku, abyśmy również mogli pocieszać tych, którzy są we wszelkim ucisku, poprzez tę pociechę, którą sami jesteśmy przez Boga pocieszani.

5 Gdyż tak jak obfitują względem nas cierpienia Chrystusa, tak przez Chrystusa obfituje i nasze pocieszenie.

6 A jeśli jesteśmy uciskani, to dla waszego pocieszenia i zbawienia, skutecznie działającego w wytrwałości w tych cierpieniach, które i my znosimy; czy to, gdy jesteśmy pocieszani, to dla waszego pocieszenia i zbawienia;

7 A nadzieja nasza co do was jest mocna, ponieważ wiemy, że jak jesteście uczestnikami cierpień, tak i pocieszenia.

8 Bo nie chcemy, abyście nie wiedzieli, bracia, o naszym ucisku, który nas spotkał w Azji, że ponad miarę i ponad naszą siłę byliśmy obciążeni, tak że zaczęliśmy wątpić i o życiu,

9 Co więcej, sami w sobie mieliśmy wyrok śmierci, abyśmy nie na sobie samych polegali, ale na Bogu, który wzbudza umarłych;

10 Który wyrwał nas z tak wielkiej śmierci i wyrywa, w którym pokładamy nadzieję, że i nadal będzie wyrywał;

11 Przy współudziale waszych modlitw za nas, aby z wielu wzniesionych twarzy zostało złożone za nas dziękczynienie – za ten okazany nam dar łaski dla wielu.

12 To bowiem jest naszą chlubą – świadectwo naszego sumienia, że żyliśmy na tym świecie w prostocie, w szczerości Boga, nie w cielesnej mądrości, lecz w łasce Boga, a tym obficiej u was.

13 Albowiem nie piszemy wam nic innego, tylko to, co czytacie i co poznajecie, a mam nadzieję, że i do końca poznacie,

14 Tak jak po części nas poznaliście, że jesteśmy waszą chlubą, tak jak i wy naszą w dniu Pana Jezusa.

15 I z tą ufnością chciałem już wcześniej przyjść do was, abyście po raz drugi otrzymali łaskę;

16 A od was przejść do Macedonii, a z Macedonii ponownie przyjść do was, abyście wy mnie wyprawili do Judei.

17 To więc postanawiając, czy wykazałem się jakąś lekkomyślnością? Albo czy to, co postanawiam, według ciała postanawiam? Aby było u mnie „tak, tak” i równocześnie „nie, nie”?

18 A jak wierny jest Bóg, tak słowo nasze do was nie było równocześnie „tak” i „nie”.

19 Bo Syn Boży, Jezus Chrystus, który przez nas wśród was został ogłoszony, przeze mnie i Sylwana, i Tymoteusza, nie był równocześnie „tak” i „nie”; lecz w Nim było „tak”.

20 Bo ile było obietnic Boga, w Nim mają swoje „tak”, i w Nim są „amen”, na chwałę Bogu przez nas.

21 A Tym, który nas utwierdza razem z wami w Chrystusie i który nas namaścił, jest Bóg;

22 Który też położył na nas pieczęć i dał zadatek Ducha w nasze serca.

23 A ja przywołuję Boga na świadka mojej duszy, że aby was oszczędzać nie przybyłem do Koryntu,

24 Nie żebyśmy panowali nad waszą wiarą, ale jesteśmy współpracownikami dla waszej radości; albowiem wiarą stoicie.