2
Jak nowo narodzone niemowlęta, zapragnijcie usilnie niesfałszowanego, duchowego mleka, abyście przez nie otrzymali wzrost,
4
Zbliżając się do Niego, do kamienia żywego, przez ludzi wprawdzie odrzuconego, ale u Boga wybranego i kosztownego,
5
I wy sami, jako żywe kamienie, jesteście budowani w dom duchowy, w kapłaństwo święte, by przez Jezusa Chrystusa przynieść Bogu godne przyjęcia duchowe ofiary.
6
Dlatego i to zawiera się w Piśmie: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, kosztowny; a wierzący w Niego, z pewnością nie zostanie zawstydzony.
7
Zatem dla was wierzących to zaszczyt; ale dla nieposłusznych, ten kamień, który odrzucili budujący stał się głowicą węgła i kamieniem potknięcia, i skałą zgorszenia,
9
Ale wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym na własność, abyście ogłosili cnoty Tego, który powołał was z ciemności do przedziwnego swojego światła;
10
Wy dawniej nie byliście ludem, ale teraz jesteście ludem Boga; nieobjęci miłosierdziem, ale teraz zostaliście miłosierdziem objęci.
11
Umiłowani! Proszę was, abyście jako obcy i wychodźcy, wstrzymywali się od cielesnych pożądliwości, które walczą przeciwko duszy,
12
Prowadząc szlachetne życie między poganami, aby ci, którzy was obmówili jako złoczyńców, przyglądając się waszym dobrym czynom, wychwalili Boga w dzień nawiedzenia.
13
Bądźcie więc ulegli wszelkiemu ludzkiemu porządkowi ze względu na Pana, czy to królowi, jako najwyższemu,
14
Czy to namiestnikom, którzy są posłani przez niego dla karania istotnie zło czyniących, lecz na pochwałę dobrze czyniących.
15
Gdyż taka jest wola Boża, abyście dobrze czyniąc, zamykali usta bezmyślnych ludzi, którzy nie mają poznania.
18
Domownicy! Bądźcie ulegli z wszelką bojaźnią panom, nie tylko dobrym i łagodnym, ale i pokrętnym.
19
To bowiem jest łaska, jeśli ktoś z powodu sumienia, dla Boga znosi utrapienie, cierpiąc niesprawiedliwie.
20
Bo co to za chwała, jeśli grzesząc znosicie, gdy was policzkują? Ale jeśli znosicie to, cierpiąc za dobre czyny, to jest łaska u Boga.
21
Do tego bowiem zostaliście wezwani, ponieważ i Chrystus cierpiał za nas, zostawiając nam przykład, abyśmy poszli Jego śladami.
23
On, gdy Mu złorzeczono, nie odwzajemniał się złorzeczeniem, gdy cierpiał nie groził, ale powierzał się Temu, który sprawiedliwie sądzi,
24
On grzechy nasze sam na ciele swoim poniósł na drzewo, abyśmy jako umarli grzechom, żyli dla sprawiedliwości. Jego sińce uleczyły was.
25
Byliście bowiem jak błąkające się owce; ale teraz zostaliście zawróceni do pasterza i stróża dusz waszych.