I List do Koryntian 2

1 A ja, gdy przyszedłem do was, bracia, nie przyszedłem z wyniosłością słowa lub mądrości, głosząc wam świadectwo Boże.

2 Albowiem rozsądziłem, aby nie znać nic innego między wami, z wyjątkiem Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego.

3 A ja stanąłem przed wami w słabości, w bojaźni i z wielkim drżeniem.

4 A moje słowo i moje głoszenie nie było w przekonywujących słowach ludzkiej mądrości, ale w manifestacji Ducha i mocy,

5 Aby wiara wasza nie była oparta na mądrości ludzkiej, ale na mocy Bożej.

6 Mądrość natomiast głosimy między doskonałymi, ale mądrość nie tego wieku, ani władców tego wieku, tracących na znaczeniu.

7 Ale głosimy mądrość Bożą, ukrytą w tajemnicy, którą Bóg przeznaczył przed wiekami dla naszej chwały,

8 Której żaden z władców tego wieku nie poznał; bo gdyby poznali, nie ukrzyżowaliby Pana chwały;

9 Lecz, jak jest napisane: Czego oko nie widziało i ucho nie słyszało, i co nie wstąpiło do ludzkiego serca, to przygotował Bóg tym, którzy Go miłują.

10 Nam natomiast objawił to Bóg przez swojego Ducha; Duch bowiem bada wszystko i głębokości Boga.

11 Bo któż z ludzi zna to, co ludzkie, jak tylko duch ludzki w nim? Tak i to, co z Boga, nikt nie zna, jak tylko Duch Boga.

12 Ale my nie przyjęliśmy ducha świata, lecz Ducha, który jest z Boga, abyśmy znali to wszystko, co zostało nam darowane przez Boga;

13 O których też mówimy, nie w słowach nauczanych przez ludzką mądrość, lecz w słowach nauczanych przez Ducha Świętego, i to, co duchowe z duchowymi łączymy.

14 Jednak zmysłowy człowiek nie przyjmuje tych rzeczy, które są z Ducha Bożego; albowiem są dla niego głupotą i nie może ich poznać, ponieważ duchowo są rozsądzane.

15 Ale duchowy człowiek wprawdzie rozsądza to wszystko, lecz sam przez nikogo nie jest rozsądzany.

16 Kto bowiem poznał myśl Pana, kto Go pouczy? Ale my mamy myśl Chrystusa.