I List do Koryntian 13

1 Jeślibym mówił językami ludzi i aniołów, a nie miał miłości, staję się miedzią dźwięczącą lub cymbałem brzmiącym.

2 I jeśli miałbym proroctwo, i znał wszystkie tajemnice, i miał wszelkie poznanie, i jeśli miałbym pełnię wiary, tak że przenosiłbym góry, a miłości bym nie miał, jestem niczym.

3 A choćbym część po części rozdał ubogim cały swój majątek, i choćbym swoje ciało oddał na spalenie, a miłości bym nie miał, nic mi to nie pomoże.

4 Miłość cierpliwa jest, łagodna jest, miłość nie zazdrości, miłość nie jest chełpliwa, nie jest nadęta pychą,

5 Nie czyni nic nieprzystojnego, nie szuka swego, nie jest porywcza, nie przypisuje żadnego zła.

6 Nie raduje się z niesprawiedliwości, ale dzieli radość z prawdy;

7 Wszystko przykrywa, wszystkiemu wierzy, we wszystkim ma nadzieję, wszystko znosi.

8 Miłość nigdy nie ustaje; bo choć są proroctwa, stracą na znaczeniu; choć języki, ustaną; choć poznanie – przestanie mieć znaczenie.

9 Albowiem po części poznajemy i po części prorokujemy.

10 A gdy przyjdzie to, co doskonałe, wtedy to, co częściowe, straci na znaczeniu.

11 Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, myślałem jak dziecko, wnioskowałem jak dziecko, a gdy stałem się mężczyzną, uznałem za bezużyteczne to, co dziecięce.

12 Teraz bowiem widzimy jakby w zwierciadle, w zagadce, a wówczas ujrzymy twarzą w twarz; teraz poznaję po części, ale wówczas poznam tak, jak zostałem dokładnie poznany.

13 Teraz więc trwa wiara, nadzieja, miłość – te trzy; lecz z nich największa jest miłość.